Archive for the ‘ေတြးမိေတြးရာ’ Category

h1

အမည္မဲ့

October 3, 2009

အမည္မဲ့ . . .

ကၽြန္ေတာ္ကေလ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ေနတာ… ပထမကစားသမားလို႔ေလ… အမွန္တကယ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရန္ခံုအနားကိုေတာင္ သီခြင့္မရခဲ့တဲ့ အညတရ ကစားသမားေလးတစ္ဦးပါ ……

ကၽြန္ေတာ္ ကံစမ္းမဲ ေပါက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္တာေပါ့။ အဲဒီ ကံစမ္းမဲစာရြက္ေလးကို ခဏခဏထုတ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရတာလဲ အေမာပါပဲ။ စာရြက္ေလးကသာ စကားေျပာတတ္မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို “အ႐ူး”လို႔ ေျပာမွာပဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ေလ… ကၽြန္ေတာ္ ႐ူးေတာင္႐ူးသြားမလား ထင္ခဲ့ရတယ္။

ဒီေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြဟာ ကၽြန္တာ္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စားသံုးရမယ့္ ေဆးခါးေတြအတြက္ ႏွစ္သိမ့္ဆုေတြ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း ေပ်ာ္ခဲ့တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကေလ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သက္တမ္းကုန္ေနတဲ့ ကံစမ္းမဲကို … မဟုတ္ဘူး… ဘယ္တုန္းကမွ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သက္တမ္းမရွိခဲ့တဲ့ ကံစမ္းမဲကို ထုတ္ယူဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားမိေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္က မသိခဲ့ဘူးေလ။ တကယ္ကို မသိခဲ့တာပါ။ မသိခဲ့လို႔လည္း ဒီေလာက္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာပါ။

……………………………………………

…………………………………

……………………..

…………………

…………

……..

……

ကၽြန္ေတာ္ ရွက္လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္ေနမွာပဲေနာ္။ အ႐ူးအလုပ္ ခံရတာကိုေတာင္ မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနၾက မွာပဲေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလ … ကၽြန္ေတာ္…. ရွက္လိုက္တာ….

ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မၾကည့္ရဲေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း ရင္မဆုိင္ရဲေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္ခဲ့တဲ့အရာေတြက အခုဆိုရင္ ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီေလ။ သံသယဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ မရွိခဲ့ေတာ့.. အရာရာကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ပဲ လက္ခံခဲ့မိတာပါ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မွားယြင္းမႈေလလား။ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါဘူး … ေတြးလည္း မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး …

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရန္လူေတာင္ ျဖစ္ခြင့္မရွိခဲ့သူ တစ္ဦးပါ ….

မိုးေန

Advertisements
h1

ေဖေဖ

June 21, 2009

ေဖေဖ

အခုတေလာ ေဖေဖ့ကို သတိရေနတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ မေတြ႕တာေတာင္ အေတာ္ၾကာေနၿပီပဲ။ ၾကာဆို ႏွစ္ေတြက လက္တစ္ဖက္မကလို႔ လက္ႏွစ္ဖက္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ ေဖေဖ ေနေကာေကာင္းရဲ႔လား။ အဆင္ေကာေျပရဲ႕လား။ အခုဆိုရင္ ေဖေဖက ဘယ္လို ပံုစံရွိေနလဲ မသိပါဘူး။ ပိန္သလား။ ၀သလား။ သိေတာ့ သိခ်င္သား။

ေဖေဖနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့တဲ့ အေခါက္က ဒီလိုပဲ မိုးရာသီ ထင္ပါရဲ႕။ ေတြ႕တဲ့ရက္က မမ်ားေတာ့ သိပ္ေတာင္ မမွတ္မိပါဘူး။ ၂ ရက္လား ၃ရက္လားပဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးနဲ႔။ အဲ့တုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေဖေဖ ၀ယ္ေပးတဲ့ နာရီေလးေတာ့ ရွိေသးတယ္။ အမွတ္တရသိမ္းထားတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီနာရီကို မပတ္ဘူးဆိုတာ သိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မလား မသိဘူးပဲ။ နာရီမွ မႀကိဳက္တာ ေဖေဖရာ။ မပတ္ခ်င္ပါဘူး။ အဲဒီနာရီကို မပတ္ေပမယ့္ ေဖေဖ၀ယ္ေပးတဲ့ ပစၥည္းအျဖစ္ ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထားပါတယ္။ ေမေမကေတာင္ မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး။

ၿပီးတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖ ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြေတာ့ ရွိပါေသးတယ္။ ေဖေဖ့ လက္မွတ္ထိုးထားတယ္ေလ။
သားႀကီး ……၊
သမီးႀကီး ……… နဲ႔
သမီးငယ္ … တို႔ အဂၤလိပ္စာ ထူးခၽြန္ဖုိ႔ … ေဖေဖ ဆိုၿပီးေလ။  စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး.. ေဖေဖရာ။ ေဖေဖက အဂၤလိပ္စာ ေတာ္ေစခ်င္ေပမယ့္ ေဖေဖ့သားသမီးေတြက ညံတယ္ ေဖေဖရ။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေဖေဖရာ.. သူမ်ားမိသားစုေတြ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းနည္းလိုက္တာ။ ကိုယ့္စီမွာက အဲလို ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ေတြ မရွိခဲ့ဘူးေကာ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ခ်စ္ၾကည္ေနတုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့မွာပါ။ အရမ္းငယ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆုိေတာ့လည္း မမွတ္မိပါဘူး။ ေဘာ္ဒါေဆာင္က ဆရာမကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ မိသားစုက ၾကည္ႏူးစရာေလးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို မမွတ္မိတာ ခက္တယ္။ အခုေတာ့လည္း မိသားစု၀င္ေတြအားလံုးက တစ္ေနရာစီမွာ တစ္ဘ၀စီ ရွင္သန္ေနၾကရတယ္။ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္တင္စရာအေၾကာင္းေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အလြမ္းေျပၾကည့္စရာ မိသားစုဓာတ္ပံုေလးေတာင္ ဟုတ္တိပတ္တိ မရွိတာေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။

လူတုိင္း(မိသားစုတုိင္း)မွာ ၀မ္းနည္းမႈက ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေနတယ္ေနာ္။ ဘယ္သူကမွ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္။

ေဖေဖ့ကို သတိရေနသလို ကိုကို႔ကို လည္း သတိရေနမိတယ္။ ကိုကို လူ႕ေလာကထဲက ထြက္ခြာသြားတာ အခုဆိုရင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုရွိေနၿပီ။ ကိုကိုက အေ၀းတစ္ေနရာကေန ထြက္သြားတာဆိုေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ အိပ္မက္လိုပါပဲ။ ခရီးထြက္ေနတယ္လုိ႔ပဲ ခံစားေနရတယ္။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ျပန္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟုတ္မွမဟုတ္တာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုကို ဂစ္တာတီးၿပီး ဆိုျပတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ခဏခဏ နားေထာင္ေနမိတယ္။ ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္တာ။ ေမာင္ႏွမေတြလည္း အတူတူ ေကာင္းေကာင္း မေနလိုက္ရဘူး။ ကိုကိုက အေစာႀကီး ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ အရမ္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုက ေဖေဖနဲ႔ အတူတူေနခ်င္တယ္။ အၾကာႀကီး ေနခြင့္မရဘူးဆိုရင္ေတာင္ ၂လ ၃လေလာက္ ေနခြင့္ရရင္ေတာ္ပါၿပီ။ ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ အတုိင္းအတာ တစ္ခု ျဖစ္မွာပါ။ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းမွာပဲ။ ေဖေဖက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္ ဆိုေတာ့ သားအဖႏွစ္ စာအုပ္ဆိုင္ အတူတူသြားၿပီး စာအုပ္ေတြ ရွာမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖတ္ၿပီးတဲ့ စာေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးမယ္။ ျငင္းခံုၾကမယ္။ ရုပ္ရွင္လည္း တူတူၾကည့္ၾကမယ္။ ေကာင္းလိုက္တာ။ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ ေဖေဖက ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ကို ေရာက္ေနမွန္းမသိဘူး။ ေတြ႔ေကာ ေတြ႕ခြင့္ရွိပါဦးမလား မသိပါဘူး။

အခုေနမ်ား တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးက လိုရာဆႏၵေတာင္းဆိုရင္ ဒီဆုတစ္ခုကိုေတာ့  ျပည့္ခ်င္ပါတယ္…

မိုးေန

h1

ျပယ္လြင့္သြားတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း…..

June 8, 2009

ျပယ္လြင့္သြားတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း…..

ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ငါ့ေကာင္းကင္မွာ ခုန္ဆင္းေၾကြက်ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီေန႔ကို ငါ ေမ့လို႔မရဘူး။ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀ရဲ႔ သီအိုရီေတြထဲမွာ ခဏတာ ဆင္းသက္လာတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလး ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ငါ … ယာယီပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။

ရက္စက္လိုက္တာလို႔ မေျပာရက္ပါဘူး။
လုပ္ရက္လိုက္ေလျခင္းဆိုၿပီးလည္း အျပစ္မတင္ရက္ဘူး။
လွည့္စားခဲ့တယ္လို႔လည္း အေတြးမ၀င္ခ်င္ပါဘူး။

မင္း… ထားရစ္ခဲ့တဲ့အတုိင္း ကိုယ္တိတ္တိတ္ေလး ေနခဲ့တာပါ။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈေတြကို မင္း … ေပးတဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရ သိမ္းဆည္းထားမွာပါ။ နာက်င္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္ေက်နပ္ပါတယ္။ မင္း.. ေပးခဲ့တဲ့ အင္မတန္နည္းပါးလြန္းတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း(မင္း.. ကိုယ့္ကို အစစ္အမွန္ မေပးခဲ့ဘူးလို့ ထင္တာပဲ)ေတြကို အျမတ္တႏိုး တန္ဖုိးထား ေနမွာပါ။ ကိုယ္ မင္းကို အရမ္းယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ တန္ဖိုးလည္း ထားခဲ့ပါတယ္။ ပုလဲရတနာေလးတစ္ပါးလို အျမတ္တႏိုးကိုးကြယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ အရာအားလံုးကို ပံုေအာၿပီး ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ျပန္ရလိုက္တဲ့အရာကေတာ့ …………………………….

ကိုယ္… မင္းကို အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး။ နာက်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေသြးခ်င္းခ်င္းနီျမန္းခဲ့ၿပီေလ။ မခ်ိျပံဳးေလး ျပဳံးရံုကလြဲၿပီး ကိုယ္… ဘာမွလည္း မတတ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အေ၀းကေန တမ္းတလြမ္းေမာခြင့္ေလးနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရမွာပါ။ မင္းကို.. ေပးဆပ္ခြင့္ ရခဲ့အတြက္လည္း အရမ္းပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေန႔ရက္ေလးေတြကို ထာ၀ရထုတ္ပိုး သိမ္းဆည္းထားမွာပါ။

ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိေနရင္ မင္း … စိတ္အေႏွာင့္အယွက္အရမ္းျဖစ္တယ္။ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးဆိုတာ ကိုယ္ သိပါတယ္။ အားနာပါးနာနဲ႔ လိုက္ေလ်ာဆက္ဆံေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ .. နားလည္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း မင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

မေမ့ႏုိင္ဘူးဆိုတာ သိေနေတာ့လည္း ေမ့ေပ်ာက္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားေတာ့ပါဘူး။ မင္းအတြက္ ကိုယ္ဟာ အေရးမပါတဲ့ လူသားတစ္ဦး ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မင္းဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႔ ဟိုးးးးးးးးအနက္ရႈင္းဆံုး၊ အျမင့္ျမတ္ဆံုး၊ တန္ဖိုးအရွိဆံုး အရာတစ္ပါးပါပဲ။

လူတစ္ေယာက္ဆီမွာ ဒီေလာက္ထိ ေပ်ာ္၀င္နစ္ေမ်ာ က်ဆံုးသြားမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့မိဘူး။ မင္း႔ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းျဖစ္ခဲ့ၿပီး မင္း႔ရဲ႔ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈက ကိုယ့္အတြက္ အႀကီးမားဆံုး ေသာကျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ မင္း …. ေနမေကာင္းဘူး၊ စိတ္ညစ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပဲ အဲဒီေ၀ဒနာေတြ၊ ေသာကေတြကို ယူလို႔ရရင္ လႊဲေျပာင္း ယူေပးခ်င္ပါတယ္။

နံနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္နဲ႔အတူ ႏိုးထလာတဲ့ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ အဦးဆံုးသတိရမိတာ မင္း…အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ.. မ်က္စိႏွစ္ကြင္းပိတ္ၿပီး ညအိပ္ရာ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း မင္း…အေၾကာင္းကိုပဲ ေတြးေတာမိေနတတ္ခဲ့တယ္။

ႏွစ္ေယာက္အတူ ေလွ်ာက္ဖူးတဲ့ လမ္းမေတြ၊ အတူထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတိုင္း ေၾကကြဲစြာ ျပံဳးေနရၿပီ။ တုိက္ဆိုင္မႈေတြ ရွိတုိင္း မင္း..ကို သတိရလြမ္းဆြတ္မိေနတတ္ၿပီ။

အိပ္မက္ေလး မက္ေနတုန္းက သာယာၾကည္ႏူးေနၿပီး အိပ္မက္က လန္ ့့ႏိုးေတာ့မွ အေပ်ာ္ေတြ ေလႏွင္ရာ လြင့္ပါသြားခဲ့ရတယ္။

လူဆိုတာကလည္း ပိုင္ဆုိင္ခြင့္မရွိခင္တုန္းက မပိုင္ဆုိင္ရေကာင္းလားဆိုတာ မရွိေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့ၿပီး ဆံုးရံႈးလိုက္ေတာ့မွ လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးလိုက္ရေလျခင္းဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ … နာက်င္ပင္ပန္းလိုက္တာ။

ကိုယ့္ ရင္တြင္းဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အလြမ္းသစ္ပင္ေလး ရွင္သန္ႀကီးထြားေနလိုက္တာ..ဘယ္ေတာ့မွ မညွိဳးေျခာက္ေတာ့မယ့္ ပံုစံနဲ႔။

မိုးေန

h1

အနက္ေရာင္လႊမ္းသြားေသာ တိမ္မွ်င္တစ္စ

May 31, 2009

အနက္ေရာင္လႊမ္းသြားေသာ တိမ္မွ်င္တစ္စ

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ မလင္းလက္ေတာ့ဘူး။  ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ညေနခင္းေတြကို ငါ ျပန္တမ္းတလြမ္းေမာေနရၿပီ။ ခဏတာ ေဆးျခယ္ခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဟာ အခုေတာ့ အနက္ေရာင္စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းပဲ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ မြန္းၾကပ္တဲ့ အရာတစ္ခုပဲဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါ့ေျခလွမ္းေတြ ရုတ္သိမ္းလို႔ မရ ေတာ့ဘူး။ အရာရာဟာ ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ။ ငါ ကိုယ္တုိင္ ေပ်ာ္၀င္နစ္ေမ်ာခဲ့တဲ့ အရာအတြက္ ေနာင္တေတာ့မရခဲ့ပါဘူး။ ေက်နပ္စရာပါပဲ။ ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ေကာ.. ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ေပးခဲ့တာအတြက္ပါ ငါ့ရင္ထဲမွာ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ။ ဘ၀ တစ္ခုလံုးအတြက္လည္း အမွတ္တရတန္ဖိုးႀကီးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ထာ၀ရသိမ္းဆည္းထား မွာပါ။ (ရင္ထဲမွာ တိတ္တခိုးေလးေပါ့)။

မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိရဲ႕နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ မရႏိုင္မွန္း သိရဲ႔နဲ႔ လိုခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္ ေတာင္းသေလာက္ ေပးမယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား အာမခံခဲ့လို႔လဲ။ ကိုယ္ေပးသေလာက္ေကာ ျပန္ရ မယ္လို႔ေကာ ဘယ္သူက ကတိေပးခဲ့လို႔လဲ။ သိသိရက္နဲ႔ မိုက္မဲခဲ့မိတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္
လွည့္စားရင္း.. မနက္ျဖန္ေတြကို ညာမွန္းမသိ ညာေနခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ (ဘယ္သူ႔ကိုယ္မွ မညာဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ညာခဲ့သူတစ္ေယာက္)။ ကိုယ္က ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အျပည့္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ျပန္ရလိုက္တဲ့ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္း (ဒါေတာင္ ျပည့္ေကာျပည့္ရဲ႕လားဆိုတဲ့ သံသယနဲ႔) အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲရံုကလြဲၿပီး ဘာတတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။ ဘာမ်ား ေစာဒက တက္ခြင့္ရွိဦးမွာလဲ။ သူ ကိုယ့္ကို ေပးခဲ့တာကေကာ အစစ္အမွန္လား … အတုအေယာင္လား…. မေသခ်ာ မေရရာပါဘူး။ အစစ္အမွန္လုိ႔ပဲ ယံုၾကည္ခ်င္ပါတယ္။ ယံုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။

ငါ့ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က ခိုးယူစားသံုးသြားခဲ့ၿပီ။ သူက ခိုးယူသြားတာလား… ကိုယ္ကပဲ အရာရာေပးလိုက္တာလား… ကိုယ့္ကိုယ္လည္း ေ၀ခြဲမရေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ အခုဆိုရင္ ငါ မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ေန႔ရက္တုိင္းက ေႏြပန္းခ်ီ ကားတစ္ခ်ပ္လိုပဲ  ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႔ေနၿပီ။ အရာရာ ေျပာင္းလဲသြားလိုက္တာ။ ေအးျမတဲ့ မိုးေရစက္ေတြေတာင္ ငါ့ရင္ကို မေအးျမေစႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မိုးစက္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ရင္ထဲမွာ  ငိုေနရၿပီ။ ျမင္ျမင္သမွ် ေတြ႔ေတြ႔သမွ်  အရာအားလံုးဟာ ေၾကကြဲမႈ ျပကြက္ေတြပဲ။

——–

————-

—————-

တစ္ေန႔ေန႔ ကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ေယာင္ယမ္းၿပီး ျပန္လင္းလာမလားလို႔ ………..

မိုးေန

h1

ငရုတ္သီး

February 14, 2009

ငရုတ္သီး

ငရုတ္သီးဆိုတဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကေတာ့ စပ္မွာပဲ။ စားဖို႔မစားဖို႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာ။ စားရင္ စပ္မယ္။ မစားရင္ မစပ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က စားလည္းစားေသး၊ စပ္တယ္လို႔လည္း အျပစ္တင္ေသးတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကို ေပးထားတဲ့ တာ၀န္ ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ရမွာပဲ။ က်ဳပ္လည္း ကမၻာေျမျပင္ေပၚမွာ ေနထိုင္တဲ့ သက္ရွိတစ္ဦးကိုဗ်။ ကိုယ့္ကိုေပးထားတဲ့ တာ၀၀န္ေတာ့ ဦးလည္မသုန္ ထမ္းရြက္ခ်င္တာေပါ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြမွာမွ တာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ အခုက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔လူသားေတြက ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ က်ေနတာပဲ။ ဘယ္ဟာမွ အျပစ္မလြတ္ဘူး။ စပ္ေတာ့လည္း က်ဳပ္ကို ၀ိုင္းၿပီး ေမတၱာပို႔တယ္။ ေဟာ.. မစပ္ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔က ေျပာလိုက္တာ မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး။ ရစရာကို မရွိဘူး။ ဒီၾကားထဲ ငရုတ္သီးက ငရုတ္သီးမပီသဘူးဆိုတာက ပါေသးတယ္။ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဒါမ်ဳိးဆို နည္းနည္းမွ ခံခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ႕ အစြမ္းကို ျပသေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြက မခံႏိုင္ၾကဘူး။ ေတာ္ေသးတာ ေပါ့။ က်ဳပ္မွာလည္း က်ဳပ္ကို ခ်စ္ခင္အားေပးေနတဲ့သူေတြ ရွိေနေသးလို႔ေပါ့။ ဘာတဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ လူသားေတြပဲ ေျပာေျပာေနၾကတာေလ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ကို အျပည့္ အ၀ေထာက္ခံေနသူ အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္ရွိရင္ အားျပည့္တယ္ဆိုလား။ ျပည့္စံုတယ္ ဆိုလားပဲ။ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ စကားကို ယူသံုးၿပီး ေျပာရမွာပဲ။ က်ဳပ္ကို အားေပး ေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ရဦးမွာပဲ။ ငရုတ္သီး ပီသရဦးမွာပဲ။ က်ဳပ္ကို ငရုတ္သီးျဖစ္ၿပီး စကားႀကီးစကားက်ယ္ေျပာတယ္လို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔။ က်ဳပ္တုိ႔ငရုတ္သီး ေတြလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြနဲ႔ အေနနီးခဲ့တာ ၾကာပါေကာလား။ ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္တယ္ဆိုတာေလ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔နဲ႔ အတူတူေနေနမွေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေလာက္နီးနီး ေျပာႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္။ မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြက ႏွိမ္လြန္းအားႀကီးတယ္။ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ လူသားပါ၀ါျပလြန္းအားႀကီးတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း ဒါမ်ဳိးဆို ငံု႔မခံတတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔လည္း က်ဳပ္တို႔ရွိတဲ့အားနဲ႔ေတာ့ အစြမ္းျပန္ျပရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ငရုတ္သီးအစြမ္းအစည့ံရာက်ေတာ့မွာေပါ့။ က်ဳပ္လို ေကာင္မ်ဳိးကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ လူသားေတြကို ပခုံးခ်င္းယွဥ္ရဲပါတယ္။ ငရုတ္သီးျဖစ္ၿပီး ငရုတ္သီးမပီသတဲ့ေကာင္ေတြကို က်ဳပ္က သိပ္မုန္းတာ။ အဖက္လုပ္ၿပီးေတာင္ စကား ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လို႔ကို သေဘာထားတာ။ ဒီလိုေကာင္စားမ်ဳိးေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ငရုတ္သီးမ်ဳိးေတြ သိကၡာက်ေနရတာ။ ငါးခံုးမ တစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ေနရတာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။ ငရုတ္သီးပီပီသသေပါ့။ အခုေတာ့ မဟုတ္ေပါင္။ စပ္ခ်င္သလိုလို မစပ္ခ်င္သလိုလုိ လုပ္ေနတယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ က်ဳပ္ဒီေကာင္ေတြကို ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ သတ္ပစ္ခ်င္လာၿပီ။ ငရုတ္သီးမွန္ရင္ စပ္ရမယ္။ မစပ္ရင္ ငရုတ္သီးဘ၀မွာ မေနနဲ႔။ ဒါပဲ။ က်ဳပ္ရဲ႕ခံယူခ်က္ကေတာ့။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ဳပ္က က်ဳပ္တို႔လို ငရုတ္သီးပီသတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ပဲ ငရုတ္သီးေလာကကို တည္ေဆာက္ခ်င္တာ။ ေအးေလ… က်ဳပ္က ဘာတတ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ။ ေလာကႀကီးက ဒီလိုပါပဲဆုိၿပီး က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္ ေျဖသိမ့္ေနရတယ္။ က်ဳပ္အသက္ရွင္ေနေသးသေရြ႕ေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမွာပဲ။ ဒါမွ က်ဳပ္ရဲ႕ရွင္သန္မႈက လိပ္ျပာသန္႔မယ္ေလ။

မိုးေန
(မွတ္ခ်က္။ ။ အလြန္တရာမွမေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ေအာင္ ပူးျပင္းစပ္ရွလွေသာ ငရုတ္သီးေတာင့္အား စားမိၿပီးသကာလ ထြက္ေပၚလာေသာ အေတြးတစ္စကို ဆြဲထုတ္ျခင္း)

h1

ငါ.. မုန္းတယ္

February 11, 2009

ငါ … မုန္းတယ္

ငါ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို အားနာပါးနာ လုပ္ေနတဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္…

ငါ မေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကို အားနာပါးနာ ေျပာေနတဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္ …

ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္…

ငါ ခ်စ္ခင္တဲ့သူေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မထားႏိုင္တဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္…

မေျပာသင့္ဘူးထင္တယ္လို႔ ေတြးထားတဲ့ စကားေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ဘဲ ေျပာလုိက္မိတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္..

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ အၿမဲတမ္း ယိုင္နဲ႔တတ္တဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္…

အခုလက္ရွိ ကပ္ပါးေကာင္ ဘ၀ျဖစ္ေနတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္…

ႀကိဳးစားရမယ္ဆုိတာကို သိရဲ႕သားနဲ႔ မိုက္တြင္းနက္နက္ေနတဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ မုန္းတယ္..

မိုးေန

h1

မနာလိုမႈ

February 8, 2009

မနာလိုမႈ

ဒီစကားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြးေတြ ဆင့္ပြားမိတယ္။ လူတုိင္း လူတိုင္းမွာ အနည္းဆံုး တစ္ႀကိမ္္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေပၚဖူးမွာ ေသခ်ာပါတယ္..

ဒီစိတ္ျဖစ္ေပၚတယ္ဆိုတာ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ အားက်ျခင္းပါပဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ မရွိတဲ့အရာ၊ ကိုယ္မပိုင္ဆိုင္တဲ့အရာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့လူနဲ႔ ေတြ႔ဆံုလိုက္တာနဲ႔ အားက်စိတ္ျဖစ္ေပၚသြား တယ္။ ဒီစိတ္ကို မသိလိုက္ခင္မွာပဲ မနာလိုမႈအသြင္ကူးေျပာင္းသြားတယ္။ အားက်ျခင္းက အေကာင္းျမင္စိတ္ျဖစ္ၿပီး မနာလိုျခင္းကေတာ့ အဆိုးျမင္၀ါဒနဲ႔ အားက်ျခင္းပါပဲ။

လူတစ္ေယာက္ကို အားက်စိတ္ျဖစ္ေပၚလိုက္တာနဲ႔ ထိုလူလို ျဖစ္ခ်င္စိတ္၊ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြ တၿပိဳင္တည္း ေပၚလာတယ္။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔လည္း အားထုတ္ၿပီး နည္းလမ္းေတြ ရွာေဖြ တယ္။ ဒီအားက်စိတ္က တျဖည္းျဖည္း ထက္သန္လာၿပီး Burning Desire အျဖစ္ အသြင္ ကူးေျပာင္းသြားတယ္။ ဘ၀ကို ဒီတြန္းအားနဲ႔ပဲ ေမာင္းႏွင္ေတာ့တယ္။

မနာလိုျခင္းကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ အားက်ျခင္းေတာ့ အားက်ျခင္းပါပဲ။ သူက တစ္ဘာသာ။ ကိုယ့္ထက္အစစအရာရာ သာလြန္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုလိုက္ရင္ မသိစိတ္ကေန အားက်သြားတယ္။(အားက်လို႔ အားက်လိုက္မွန္းကို မသိလိုက္တဲ့ တဒဂၤေလးပါ) ဒါေပသိ သိစိတ္ကေတာ့ ဒီလူအေပၚ မနာလုိ၀န္တိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဒီ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဒီလူကို မုန္းတီးတယ္။ ဂရုမစိုက္ဘဲ ေနႏိုင္လား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အေသးစိတ္ အစစအရာရာ ေစာင့္ၾကည့္ေ၀ဖန္ေနတယ္။ ကိုယ္က သူ႔လို ျဖစ္ေအာင္လုပ္လား ဆိုေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ လုပ္လည္းမလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အားထုတ္မႈ ရွိလားဆိုေတာ့လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေဘးထိုင္ဘုေျပာၿပီး ဒီလူရဲ႕ ေျခလွမ္းအမွားကို ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္ဖို႔ အသင့္ျပင္ထားတယ္။

မနာလိုခံရတဲ့သူက ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ (စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့) ဒီစိတ္ျဖစ္ေပၚ ေနတဲ့သူကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ေသာက၀န္ထုပ္ကို ထမ္းပိုးထားတယ္။ ပတ္ ၀န္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့လည္း အလႊာတစ္ခုျခားထားေတာ့ အမွန္ကို မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ဆံုးရံႈးမႈေတြသာ တုိးလာတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာေလ အဲဒီလူအေပၚ မနာလိုစိတ္ပိုႀကီးထြားေလ ျဖစ္လာတယ္။ အမုန္းတရားေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ မုန္းတီးမႈမ်ားလာေလ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ဘဲ ဘ၀မွာ ဆံုးရံႈးမႈ ပိုမ်ားေလနဲ႔ သံသရာလည္ေနတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕ေသာသူေတြက မိမိရဲ႕ မနာလိုစိတ္ျဖစ္ေပၚမႈကို သိၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တယ္။ ဒီစိတ္ကို ေပ်ာက္ေအာင္လည္း လုပ္ႏုိင္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒီစိတ္ကိုပဲ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ထားတယ္။ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အၿမဲ မနာလို၀န္တိုမႈျဖစ္ေနၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ဒုကၡေပးေနေလ့ရွိတယ္။ ဒါကိုပဲ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနတယ္။

မိုးေန