h1

ကမၻာနဲ႔ ကဗ်ာ

April 29, 2009

ကမၻာနဲ႔ ကဗ်ာ

ကမ ၻာက ရြာျဖစ္တာ
ၾကာၿပီ
ဘယ္မွာလဲ သူ႔အတြက္
ေနရာ။
လိုအပ္လို႔ ပြင့္လန္းေနတဲ့
သက္ေတာ္ရွည္ ရင္ေမႊးပန္း
ေရာင္းတန္း၀င္ခ်င္၀င္ မ၀င္ခ်င္ေန
သူ ဆက္ေ၀မယ္။
ကမ ၻာ့ရြာ ရင္ေမႊးပန္း
ဆက္ၿပီးေတာ့ လန္း။

ဥတၱရာ(ေရဆံုး)

Advertisements
h1

တိတ္တိတ္ကေလး . . .

April 20, 2009

တိတ္တိတ္ကေလး….

ေမေမ့ကို တိတ္တိတ္ကေလး ႀကိတ္ၿပီးေတာင္းပန္ေနမိတယ္။  ေမေမ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတစ္ခုကို ရိုက္ခ်ဳိး ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေလ။ အဲဒီ အတြက္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္တရလားဆိုေတာ့ မရပါဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းအတြက္ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး။

ေမေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ႕ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာခဲ့ေပမယ့္ ဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ့ ျဖတ္သန္းေနတယ္ဆိုတာနဲ႔ ျဖတ္သန္းလို့ ရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေျပာျပခ်င္တယ္။ အခြင့္အေရးရခဲ့ မယ္ဆုိရင္ပါ။

ဘ၀မွာ ေငြကို အသည္းအသန္ရွာေဖြရင္း ကုန္ဆံုးရတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ ေငြကိုထိုက္သင့္သေလာက္ေလးပဲ ရွာေဖြၿပီး ဘ၀ကို အေအးခ်မ္းဆံုးနဲ့ အရိုးသားဆံုးျဖတ္သန္းခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တယ္။ လူသားပီပီ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတုိ့ ရွိေပမယ့္ အဲဒီေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတုိ့ရဲ႔ ပူေလာင္ျခင္း အတတ္ႏုိင္ဆံုးကင္း ေအာင္ ေနခ်င္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ သစၥာရွိရွိနဲ့ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ခ်င္တယ္။ ဒီလုိလုပ္ရင္းနဲ့ ဘ၀တုိးတက္မႈကို ရွာေဖြ သြားလို့ေကာ မရႏိုင္ဘူးလား။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္ၿပီး ရလာတဲ့ ရလဒ္အေပၚမွာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ျဖစ္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားခ်င္တယ္။

ေငြရယ္၊ အေပ်ာ္အပါးရယ္၊ ရုပ္၀တၳဳတပစၥည္းေတြရယ္ေနာက္ကို အသည္းအသန္ေမာႀကီးပန္းႀကီး လုိက္ေနရတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ဘူး။ ဘ၀ရဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ အႏွစ္သာရေတြဟာ အဲဒီအရာ၀တၳဳေတြနဲ့ပဲ တည္ေဆာက္ထားတာ မဟုတ္ဘူးလို့ ခံယူထားတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ေငြဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ အရာရာကို ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။  Second God လို့ တင္စားရေလာက္ေအာင္ကို သူ့အစြမ္းက ထက္ျမက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြေပး၀ယ္လုိ့မရတဲ့အရာေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့အခ်ိန္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ နားလည္စာနာတတ္မႈတုိ့ကို ေငြေပး၀ယ္လို့မရပါဘ ူး။

ၿပီးေတာ့ အရာရာကို ရလိုမႈတစ္ခုတည္းနဲ့ မၾကည့္ဘဲ.. ေပးတတ္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္၊ သူ့ဘက္ကိုယ့္ဘက္ မွ်ၾကည့္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ပဲ ေနခ်င္ပါတယ္။

တစ္ေန့ေန့တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ဒီစကားေတြ ေမေမ့ကို ေျပာျပခ်င္တယ္။ ကိုယ္တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ေလးက ဒီလိုမ်ဳိးေလးဆိုတာကိုလည္း ေျပာျပခ်င္တယ္။ ေမေမက နားလည္ေပးႏိုင္မွာပါ။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တိတ္တိတ္ကေလး… တိတ္တိတ္ကေလးပါပဲ…

မိုးေန

h1

ဒီလိုပါပဲ

March 20, 2009

ဒီလိုပါပဲ

မမ…. ငါ … ေဖေဖနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ၀မ္းသာအားရ ေျပးမဖက္ခဲ့ပါဘူး။ ၀မ္းနည္းပက္လက္ လည္း မငိုေၾကြးခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုေလးပဲ ေတြ႕ခဲ့တာပါ။ ေဖေဖ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ၿပီ ဆိုတာေကာ နင္သိလား။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တာကို အျပစ္မေျပာပါဘူးဟာ။ ျပဳလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ငါတို႔ကလည္း ေဖေဖနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္မွ မေနႏိုင္တာ။ ဒါေပမယ့္လည္း ……..။

ေဖေဖက ငါတုိ႔ကို မဆက္သြယ္ခဲ့ဘူးေနာ္။  ၿမိဳ႕ကေလးမွာ သူရွိေနတာေတာင္ ငါတုိ႔ကို အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘူးဟ။ ငါကလည္း ေခ်ာ္ေတာ္ေငါ့ၿပီး ေရာက္သြားတာပါ။ ဘယ္တုန္းကမွ ငါတုိ႔အေပၚ ေႏြးေထြးမႈမရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးက သူ႕ထံုးစံကို မဖ်က္ပါဘူး။ စိမ္းစိမ္းကားကားပါပဲ။ ငါ ေတာင္ႀကီးက ဆင္းလာေတာ့ ဦးေလးနီကားနဲ႔ ဆင္းလာတာေလ။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ဘယ္မွမ၀င္ဘဲ.. အိမ္ကေလးဆီကို တန္းသြားမိတာဟ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္က သြားခ်င္လို႔ေလ

အိမ္ထဲမွာ လူရွိေနတဲ့ အရိပ္အေရာင္ဆိုေတာ့ ငါ အံ့ၾသသြားတယ္ဟ။ အဲဒီအိမ္ေလးမွာ လူမရွိတာ(လူမေနတာ) ငါ့တစ္သက္ပဲ မဟုတ္လား။ ထူးဆန္းတယ္ဆိုၿပီး ျခံတံခါးဖြင့္၀င္ လိုက္တာ။ ေဖေဖ့ကို ဒီအိမ္ေလးမွာ ျပန္ေတြ႕ရမယ္လို႔ လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္မထားမိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ေကာေလ။ ငါ ျခံထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္။ အဲဒါ ေဖေဖ။ ငါ.. ေၾကာင္သြားတယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဘာစကားမွ ထြက္မလာပါဘူး။ ေဖေဖက `ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲ … သမီးငယ္။ အိမ္ထဲ၀င္ေလ´ တဲ့။ ငါက `အခုပဲ။ အခုပဲ ေရာက္တာ´လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လို ဧည့္ခန္းထဲ ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္။ ခဏက်ေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္။ ေဖေဖက မိတ္မဆက္ေပးဘူး။ ငါကလည္း မေမးပါဘူး။ ဖြင့္ေျပာစရာမလိုဘဲ သိႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက အမ်ားႀကီး မဟုတ္လား။

ေဖေဖနဲ႔ ငါ စကားနည္းနည္း ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ့္ကို နည္းနည္းေလးပါ။ ေဖေဖက `အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား။ သမီးႀကီးေကာ။ သားႀကီးကေတာ့ ေဖေဖ့ဘ၀ထဲက ထြက္သြားၿပီ´တဲ့။ ဒါပါပဲဟာ။ ငါတုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြက။ (သားႀကီးက ေဖေဖ့ဘ၀ထဲက တရား၀င္ထြက္သြားၿပီ ဆိုေပမယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့သမီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေဖေဖ့ဘ၀ထဲကေန တရားမ၀င္ ထြက္သြားရတာပဲ မဟုတ္လား။) ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေနတဲ့ အေဖနဲ႔ သမီးၾကားမွာ ေျပာစရာစကားလံုးေတြေပ်ာက္ဆံုးၿပီး အေၾကာင္းအရာမရွိတာ ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ ထမင္းလက္ဆံုစားျဖစ္တယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ သက္ဆုိင္သူနဲ႔ ေကာေပါ့။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ပါ။ ဘ၀မွာ မခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ေနာက္ထပ္ ထမင္းတစ္ပိုင္းေပါ့ဟာ။ ေနာင္ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ႕ရမလဲဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခု ကေတာ့ ငါ ေနာက္ထပ္ ျပန္လာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပဲ။

ေဖေဖ့ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္အိမ္မွာ အိပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ရြာသြားရင္ ေကာင္းမလားေပါ့ စဥ္းစားရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဘြားတို႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာေတြကို သြားသတိရလိုက္ေသးတယ္။ အဘြားတို႔အိမ္ကလည္း တကယ္ကို ယိုယြင္းေနပါၿပီဟာ။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ေအးေလ … ငါတုိ႔အတြက္ အလံုျခံဳဆံုး၊ အေႏြးေထြးဆံုးလို႔ ထင္ထားခဲ့တဲ့ ငါတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးကေတာင္ အစိမ္းေရာင္ေတြ လႊမ္းျခံဳထားတာ ဆိုေတာ့ ….။

ငါ.. ဘယ္အိမ္မွာမွ မအိပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ စကားလည္း မေျပာခ်င္ပါဘူးဟာ။ ေမးခြန္းေတြကိုလည္း မေျဖခ်င္ဘူးေလ။ ကရုဏာသက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔လည္း ရင္မဆိုင္ခ်င္ဘူးဟ။ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ ဗင္ကားနဲ႔ ေတာင္ႀကီးျပန္တက္လာခဲ့တယ္။ ေတာင္ႀကီးေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနၿပီဟ။

ေမေမ့အိမ္ကိုလည္း မသြားခ်င္ဘူး။ ေမေမနဲ႔လည္း မေတြ႕ခ်င္ဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဘ၀တစ္ခုစီနဲ႔ ေနသားက်ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ့ .. အခုအခ်ိန္မွာ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ထပ္မျမင္ခ်င္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ မိသားစုက ငါတုိ႔မိသားစုမဟုတ္သလို၊ ေမေမ့မိသားစု ကလည္း ငါတုိ႔ မိသားစု မဟုတ္ဘူးေလ။ Home Sweet Home လို႔ ေခၚတြင္တဲ့ ငါတို႔အတြက္ လံုျခံဳေႏြးေထြးမယ့္အိမ္ကေလးက ဘယ္ဆီမွာ ရွိမွန္း မသိဘူးေလ။ မရွိဘူး ထင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေရႊကမၻာကားနဲ႔ မႏၱေလး ဆင္းလာခဲ့တယ္။ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားသြားရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားလိုက္ေသးတယ္။ မသက္ဆီကိုေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း… မသြားျဖစ္ပါဘူးဟာ။ မႏၱေလးမွာ တေနကုန္ေနၿပီး ညကားနဲ႔ ရန္ကုန္ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က အိမ္လို႔ ငါတို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ တုိက္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆီကိုပဲ ျပန္လိုက္တယ္။

ဒီေနရာေလးက ဗလာက်င္းေနတဲ့ ငါတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဒီေနရာေလးမွာ ေမးခြန္းေတြမရွိဘူး။ မ်က္၀န္းေတြကိုလည္း ဘာသာျပန္ ေနစရာမလိုဘူး။ ပကတိ အရွိတရားနဲ႔ ေနလို႔ရတယ္ေလ။

မိုးေန

h1

ဒီည … တကယ္အိပ္လို႔ရမွာပါ

March 19, 2009

ဒီည … တကယ္လို အိပ္လို႔ရမွာပါ

သံသရာ့သံသရာ သံသရာရွည္မယ့္

ဒဏ္ရာ့ဒဏ္ရာ ဖန္တရာေတရင္း

နာေရးအခင္းမကင္းတဲ့ ညေနခင္းသတင္းစာတစ္ေစာင္

အေမွာင္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးၿပီ။

ငယ္ႏုသစ္ဖူး ေျခစံုလက္ပစ္ကူးခဲ့တဲ့

ငါ့ မူးျမစ္တုိ႔ ကူးလူးဆက္သြယ္

ည ပင္လယ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ ေရတိမ္ေတြနစ္ခဲ့ဖူးၿပီ။

ေလာကမာယာရာသီစက္၀န္းတုိ႔ေအာက္

နာရီသက္ျပင္းတို႔ တေတာက္ေတာက္

(စိတ္ရွိလက္ရွိ) ေခါက္ခဲ့ဖူးၿပီ။

လက္လုပ္လက္စား ရုပ္ရွင္

ေတာေနေတာင္စား သီခ်င္း

လမ္းေပၚညေပ်ာ္ အေလအလြင့္

ေႏြအဆင့္ဆင့္ကို ျဖတ္သန္းအၿပီးမွာ …။

လမ္းခြဲကဗ်ာေတြကို ၀မ္းနည္းမရွာပါနဲ႔

၀မ္းနည္းကဗ်ာေတြကို လမ္းခြဲမရွာပါနဲ႔

…. ေသြးခ်င္းတူသူ ငါ့လိုလူတို႔ေရ

၃၁ ဘံုမွာငါ လူျဖစ္ခဲ့တာ ေသခ်ာၿပီဆိုရင္

အေလာင္းလွလွေလး ျပင္ေပးဖို႔မလိုေတာ့ပါဘူး။

ေရမေရာမိုးမေရာ မ်က္ရည္ပန္းေတြ

ငါ …

နမ္း…

… ခဲ့ၿပီ။

ဥတၱရာ(ေရဆံုး)

h1

15 ရက္သား … ယင္မနားေလး…

February 26, 2009

15ရက္သား ယင္မနားေလး
(1)
ကၽြန္ေတာ္ ကမၻာေလာကႀကီးထဲကုိ ေျခခ်ၿပီး 15ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ေန႔ေပါ့၊။ ေမေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကို ကံဇာတ္ဆရာက ခြဲပစ္လိုက္တယ္။ ေမေမ့ရဲ႔ ႏို႔ခ်ိဳရည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၀၀လင္လင္ေတာင္ မစုိ႔လိုုက္ရေသးဘူး။ ေမေမ့ရင္ခြင္မွာ တိုးေ၀ွ႔ခၽြဲႏြဲ႔လို႔ေတာင္မွ မ၀ေသးဘူး။ ကံၾကမၼာရယ္ ရက္စက္လိုက္တာ။ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူစီရင္သလို စီရင္တတ္တဲ့ အဲဒီကံၾကမၼာဆိုတဲ့အေကာင္ႀကီးကိုပဲ လက္ညွိဳးထုိးလိုက္မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတုိ႔ ျခင္းေတာင္းတစ္ေတာင္းထဲထည္႕ၿပီး ေမေမနဲ႔ ေ၀းရာကို ေခၚေဆာင္သြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ဟစ္ငုိယုိမိတယ္။ ေမေမ . . ေမေမ လို႔လည္း ေအာ္ေခၚရင္းေပါ့။ ေမေမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိ ုမ်က္ရည္ေတြေ၀သီေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ စိုက္ၾကည္႕ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္း လိုက္တာ။ ေမေမကလည္း ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ `ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး  . .သားရယ္´လို႔ ေျပာေနသလိုပဲ။ ေမေမ . . .က တျဖည္းျဖည္း . .ေ၀း  ေ၀းၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ဟစ္ငိုယုိရလြန္းလို႔ အသံေတာင္ မထြက္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

သိမ့္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အလန္႔တၾကားေ၀့၀ဲၾကည္႕လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လံုး၀မသိတဲ့ ေဒသစိမ္းတစ္ခုကို မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကုိယ္လံုးလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။ ရွိရွိသမွ်အင္အားနဲ႔ ေမေမ့ကို ေအာ္ေခၚၿပီး ရွာေဖြမိတယ္။ အရင္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ေၾကာက္ရင္ ေမေမ့ရင္ခြင္မွာ ေျပးပုန္းေနက်ေလ။ အခုေတာ့ ေမေမမရွိတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္။ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ .   . .`ေမေမရယ္ . .သားကို ကယ္ပါဦး။ သားေၾကာက္လုိက္တာ။´ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ၿပီး ငုိမိတယ္။ ၀မ္းနည္းမႈေတြကလည္း တလႈိက္လႈိက္နဲ႔။ ေမေမကေတာ့ ၾကားႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္လို အကာအကြယ္လည္းေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ေမေမလည္းကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ပူေနမွာပါ။ အားမတန္လို႔သာ မာန္ေလွ်ာ့လို္က္ရတာပါ။ ဘယ္မိဘကမွ ကုိယ့္သားသမီးကို စြန္႔လႊတ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အားတင္းလိုက္တယ္။ ျခင္းေတာင္းထဲက မရဲတရဲေလးထြက္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို စူးစမ္းၾကည္႕လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မနီးမေ၀း မွာ ႏို႔တစ္ခြက္နဲ႔ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ထမင္းနံ႔ရမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းမစားရေသးဘူးဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ အရမ္းကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လာတယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီၾကည္႕ၿပီး ထမင္းပန္းကန္နား တုိးကပ္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ေျခေထာက္တစ္စံုကုိေတြ႔ေတာ့ လန္႔ျဖတ္ၿပီးျခင္းေတာင္းထဲ အေျပးျပန္၀င္လိုက္တယ္။ ဆာကလည္းဆာ ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အရမ္းလည္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ကၽြန္ေတာ္ မငိုပါဘူး။ မငိုမိေအာင္အားတင္းထားတယ္။ ေမေမက ေျပာတယ္ေလ။ ေယာက်္ားဆုိတာ မငိုရဘူးတဲ့။ သတၱိရွိရမယ္တဲ့။ ေမေမ့ကိုခ်စ္ရင္ ေမေမ့စကားကို နားေထာင္ရမွာေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မငိုေတာ့ပါဘူး။ `ေမေမ . . .သား  မငုိဘူးေနာ္´

ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကိုေမာ့ ရင္ကုိေကာ့ပစ္လိုက္တယ္။ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ျခင္းေတာင္းထဲကထြက္ၿပီး ထမင္းပန္းကန္ဆီကုိ တန္းတန္းမတ္မတ္သြားလိုက္ တယ္။ ဘယ္ကုိမွ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ၾကည္႕မေနေတာ့ဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ၾကည္႕မိရင္ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္မိမွာ ေသခ်ာတယ္။ စားစရာရွိတာကို ေအးေအးေဆးေဆး ငု႔ံစားေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ေနဖို႔အတြက္ အစာစားမွျဖစ္မယ္ေလ။ ေနာက္ႏြားႏုိ႔ခြက္နား တုိးကပ္သြားမိတယ္။ ႏို႔ခြက္ကို ၾကည္႕ၿပီး ဘယ္လိုေသာက္ရမလဲ စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏို႔ကို စို႔ပဲ စုိ႔တတ္တာ။ ဒီလို တစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ `ေဟ့ေကာင္ …. မင္း အခု ကေလးေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။  မင္းဘ၀ မင္းဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္။ မင္းကုိ ႏုိ႔ခ်ိဳတုိက္ေကၽြးမယ့္ မင္းေမေမလည္း အနားမွာမရွိေတာ့ဘူး။ မင္းကုိလည္း ဘယ္သူမွ အကာအကြယ္ေပးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မင္းေရာက္္တဲ့အရပ္မွာ ေနတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။´

ကၽြန္ေတာ္ ႏို႔ကို ငံု႔ေသာက္လိုက္တယ္။ ပါးစပ္တစ္ခုလံုးေပက်ံသြားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသာက္လုိ႔ အဆင္ေျပလာပါတယ္။ အရင္က ေမေမ့ႏို႔ခ်ိဳကို စို႔ရသေလာက္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏို႔ေလးေသာက္ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။ အမွန္တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ႏို႔ျပတ္ေသးတဲ့ေကာင္မွ မဟုတ္တာ။ ဗိုက္ထဲ အစာ၀င္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေနသာထုိင္သာရွိလာတယ္။ မ်က္လံုးေတြစင္းၿပီး အိပ္ခ်င္လာတယ္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းက ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အခု ဘာမွ မစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္း ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္္္္လိုက္တယ္။ ဒီေန႔အဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစား ရတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္အနားယူဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္အိပ္လိုုက္မွျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အားျပည္႕မွျဖစ္မယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္က 15ရက္ သား ကေလးေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ 15ရက္သား လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႔ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းမွာ ဘယ္လုိအခက္အခဲေတြေတြ႔မလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ အားအင္အျပည္႕ျဖစ္ေနဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သိပါတယ္။
(2)
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔နားခိုရာ ကမၻာသစ္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ စိမ္းကားရက္စက္မေနပါဘူး။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကုိ ေႏြးေထြးမႈ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနရာသစ္မွာ ေနသားတက်ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္လည္းခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔ကုိ မေက်နပ္ တာ တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို `ယင္မနားေလး´လို႔ ေခၚတာေလ။ အဲဒီလိုေခၚရင္ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္မထူးဘဲ ေပကပ္ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့လည္း သူတို႔က `ဒီေကာင္က ေၾကာင္စကားလည္း မတတ္တဲ့ေကာင္၊ လူစကားလည္း မသိတဲ့ေကာင္´ဆုိၿပီး ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္တိုလိုက္တာ။ အမွန္ဆို နာမည္လွလွေလးတစ္လံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးသင့္တာေပါ့။ ဒီလို မလွမပတဲ့နာမည္မ်ိဳးေတာ့ မလုိခ်င္ပါဘူး။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားေဆာ့ေနတာ။ အိပ္ခ်ိန္နဲ႔ စားခ်ိန္ကလြဲရင္ နားတယ္ရယ္လို႔မွ မရွိတာ။ တစ္ခါတေလသူတို႔က ကၽြန္ေတာ္ကစားေနတဲ့ပံုကို ဗီဒီယုိရုိက္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပဲအျပည္႕နဲ႔ ပို႔စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ေဆာ့ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီအခါက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က မင္းသားျဖစ္ျပန္ေရာ။
သူတို႔က ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း အျပင္ထြက္ေနတာ။ အၿမဲတမ္းလိုလို အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တာမ်ားတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆုိရင္ ေမေမ့ကို အရမ္းလြမ္းတာပဲ။ ကုိကိုနဲ႔ မမတုိ႔ကိုေရာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုမွာ ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ဆံုးေလ။ ေမေမရယ္ . .ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေဆာ့ကစားခဲ့တာေတြ၊ ေမေမ့ႏို႔ခ်ိဳရည္ကုိ လုၿပီး ေသာက္စုိ႔ခဲ့တာေတြ ျပန္ၿပီးလြမ္းဆြတ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္။ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဆုိတာ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘ၀ဆိုတာကလည္း ခြဲခြာျခင္းေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့အရာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေမေမနဲ႔ အခု မခြဲရလည္း တစ္ခ်ိန္ခိ်န္ေတာ့ ခြဲရမွာပါပဲ။ ဘယ္သူမွ ေရွာင္လႊဲလို႔မွ မရတာ။
သူတုိ႔အျပင္က ျပန္လာၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္လည္း အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ မေက်မနပ္လည္း ျဖစ္မိတယ္။ မေက်နပ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့လို႔ေလ။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ေျခေထာက္ကို ေျပးကိုက္ပစ္လိုက္တယ္။ တကယ္နာေအာင္ေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို သိသာရံုေလး ပါးပါးေလးပဲ ျပလိုက္တာပါ။ အဲဒီလိုအခါမ်ဳိးဆို သူတို႔က ထြက္ေျပး၊ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္နဲ႔ ၀ရုန္းသုန္းကား ျဖစ္ေနတယ္။ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ သူတုိ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို `ဟဲ့ .. ယင္မနား။ နင္က ေၾကာင္လား… ေခြးလား… ေမ်ာက္လား´တဲ့။ ခုန္ေပါက္ေဆာ့ၿပီး ကိုက္ဆြဲတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတာေလ။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ အခုဆိုရင္ ဒီေနရာသစ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ေနတတ္ေနပါၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ေမေမတို႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိရၿပီး ၀မ္းနည္းမိတဲ့ ေန႔ရက္ေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာ။ လမင္းႀကီးနဲ႔ ေ၀းလို႔ ငိုေၾကြးေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကယ္ကေလးေတြနဲ႔ပါ ထပ္ၿပီး ေ၀းရေတာ့မွာေပါ့။ ေမေမကလည္း ေက်နပ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ဘ၀ကို ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆိုတာကိုေလ။
မိုးေန
h1

အတၱပန္းမ်ား လန္းေနခ်ိန္

February 17, 2009

အတၱပန္းမ်ား လန္းေနခ်ိန္

တိတ္တိတ္ေန ေထာင္တန္
ဆိတ္ဆိတ္ေန ၀န္ခံ
မထိရွဘဲ နာက်င္ရတဲ့
………………………… ဒဏ္။

ေရမ်ားေတာ့ ေရႏိုင္
မီးမ်ားေတာ့ မီးႏိုင္
အႏၶမ်ားေတာ့ ………
…………………. မတရားႏိုင္။

မသိလို႔ေပ်ာ္ မေတာ္ဘဲေနရာယူ
မသူေတာ္ ဇာတ္ထုပ္ေရး
မသင့္မွန္းလည္း မေတြးၾက
မေကာင္းဆိုး၀ါး..မတရားနဲ႔။
နာနာဘာ၀တို႔ ….. ကမၻာ ။ ။

ဥတၱရာ(ေရဆံုး)

h1

ငရုတ္သီး

February 14, 2009

ငရုတ္သီး

ငရုတ္သီးဆိုတဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကေတာ့ စပ္မွာပဲ။ စားဖို႔မစားဖို႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာ။ စားရင္ စပ္မယ္။ မစားရင္ မစပ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က စားလည္းစားေသး၊ စပ္တယ္လို႔လည္း အျပစ္တင္ေသးတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကို ေပးထားတဲ့ တာ၀န္ ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ရမွာပဲ။ က်ဳပ္လည္း ကမၻာေျမျပင္ေပၚမွာ ေနထိုင္တဲ့ သက္ရွိတစ္ဦးကိုဗ်။ ကိုယ့္ကိုေပးထားတဲ့ တာ၀၀န္ေတာ့ ဦးလည္မသုန္ ထမ္းရြက္ခ်င္တာေပါ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြမွာမွ တာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ အခုက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔လူသားေတြက ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ က်ေနတာပဲ။ ဘယ္ဟာမွ အျပစ္မလြတ္ဘူး။ စပ္ေတာ့လည္း က်ဳပ္ကို ၀ိုင္းၿပီး ေမတၱာပို႔တယ္။ ေဟာ.. မစပ္ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔က ေျပာလိုက္တာ မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး။ ရစရာကို မရွိဘူး။ ဒီၾကားထဲ ငရုတ္သီးက ငရုတ္သီးမပီသဘူးဆိုတာက ပါေသးတယ္။ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဒါမ်ဳိးဆို နည္းနည္းမွ ခံခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ႕ အစြမ္းကို ျပသေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြက မခံႏိုင္ၾကဘူး။ ေတာ္ေသးတာ ေပါ့။ က်ဳပ္မွာလည္း က်ဳပ္ကို ခ်စ္ခင္အားေပးေနတဲ့သူေတြ ရွိေနေသးလို႔ေပါ့။ ဘာတဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ လူသားေတြပဲ ေျပာေျပာေနၾကတာေလ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ကို အျပည့္ အ၀ေထာက္ခံေနသူ အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္ရွိရင္ အားျပည့္တယ္ဆိုလား။ ျပည့္စံုတယ္ ဆိုလားပဲ။ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ စကားကို ယူသံုးၿပီး ေျပာရမွာပဲ။ က်ဳပ္ကို အားေပး ေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ရဦးမွာပဲ။ ငရုတ္သီး ပီသရဦးမွာပဲ။ က်ဳပ္ကို ငရုတ္သီးျဖစ္ၿပီး စကားႀကီးစကားက်ယ္ေျပာတယ္လို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔။ က်ဳပ္တုိ႔ငရုတ္သီး ေတြလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြနဲ႔ အေနနီးခဲ့တာ ၾကာပါေကာလား။ ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္တယ္ဆိုတာေလ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔နဲ႔ အတူတူေနေနမွေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေလာက္နီးနီး ေျပာႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္။ မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြက ႏွိမ္လြန္းအားႀကီးတယ္။ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူသားေတြပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ လူသားပါ၀ါျပလြန္းအားႀကီးတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း ဒါမ်ဳိးဆို ငံု႔မခံတတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔လည္း က်ဳပ္တို႔ရွိတဲ့အားနဲ႔ေတာ့ အစြမ္းျပန္ျပရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ငရုတ္သီးအစြမ္းအစည့ံရာက်ေတာ့မွာေပါ့။ က်ဳပ္လို ေကာင္မ်ဳိးကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ လူသားေတြကို ပခုံးခ်င္းယွဥ္ရဲပါတယ္။ ငရုတ္သီးျဖစ္ၿပီး ငရုတ္သီးမပီသတဲ့ေကာင္ေတြကို က်ဳပ္က သိပ္မုန္းတာ။ အဖက္လုပ္ၿပီးေတာင္ စကား ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လို႔ကို သေဘာထားတာ။ ဒီလိုေကာင္စားမ်ဳိးေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ငရုတ္သီးမ်ဳိးေတြ သိကၡာက်ေနရတာ။ ငါးခံုးမ တစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ေနရတာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။ ငရုတ္သီးပီပီသသေပါ့။ အခုေတာ့ မဟုတ္ေပါင္။ စပ္ခ်င္သလိုလို မစပ္ခ်င္သလိုလုိ လုပ္ေနတယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ က်ဳပ္ဒီေကာင္ေတြကို ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ သတ္ပစ္ခ်င္လာၿပီ။ ငရုတ္သီးမွန္ရင္ စပ္ရမယ္။ မစပ္ရင္ ငရုတ္သီးဘ၀မွာ မေနနဲ႔။ ဒါပဲ။ က်ဳပ္ရဲ႕ခံယူခ်က္ကေတာ့။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ဳပ္က က်ဳပ္တို႔လို ငရုတ္သီးပီသတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ပဲ ငရုတ္သီးေလာကကို တည္ေဆာက္ခ်င္တာ။ ေအးေလ… က်ဳပ္က ဘာတတ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ။ ေလာကႀကီးက ဒီလိုပါပဲဆုိၿပီး က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္ ေျဖသိမ့္ေနရတယ္။ က်ဳပ္အသက္ရွင္ေနေသးသေရြ႕ေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမွာပဲ။ ဒါမွ က်ဳပ္ရဲ႕ရွင္သန္မႈက လိပ္ျပာသန္႔မယ္ေလ။

မိုးေန
(မွတ္ခ်က္။ ။ အလြန္တရာမွမေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ေအာင္ ပူးျပင္းစပ္ရွလွေသာ ငရုတ္သီးေတာင့္အား စားမိၿပီးသကာလ ထြက္ေပၚလာေသာ အေတြးတစ္စကို ဆြဲထုတ္ျခင္း)